Obez Olmak

    Merhaba...

   Uzunca bir süredir hatta yaklaşık bir senedir beslenme gidişatımı değiştirmek isteyen ben , bir türlü karar veremiyor,versem de kararlılığımı devam ettiremiyordum.Anormal derece sağlıksız ve fazla besleniyordum.Her ne kadar durumdan hoşnut olmasam da boşvermiştim bir kere öyle de gidiyordu.Aynada kendimi hala güzel görüyor,mağaza mağaza gezip üzerime uyacak giysi arıyordum.Bir gece saat 01:00 sularında tatlı krizim geldi.Ne yapsam,ne yapsam diye düşünürken ev usulü frappuccino yapmaya karar verdim.Bol şekerli,bol kremalı,çikolata soslu ve üzerinde krem şantisiyle evet evet,tam bir kalori bombasıydı.Tam bilgisayar sehpasına koydum içecektim ki aniden bilinçsiz bir şekilde sehpayı çektim ve tüm o 530 ml'lik soğuk kahve önce kucağıma,sonra koltuğa,en son olarak çok sevdiğim halımın büyük bir kısmına yayıldı.Ve ben o gece o kahveyi içmek yerine saatlerce halı sildim.(Tabi leke çıkmadı,direkt halı yıkamaya gönderip kurtuldum çok şükür.)
Bu anlattığım olayı durumumla şu şekilde ilişkilendireceğim : Her gece "Allah'ım irademi kontrol etmeme,sağlıklı beslenmeme ve bu gidişatı değiştirmeme yardım et." şeklinde dua etmek dışında uygulama anlamında hiç bir şey yapmıyordum.Yani bu olayı bir tür mesaj olarak algıladım ve durumu ciddi biçimde ele almaya karar verdim.

   Tüm bu bahsettiklerimin dışında yaşadığım zorluklardan söz edecek olursam;son zamanlarda yürürken zorlanmaya başlamıştım,nefes nefese kalıyor bayılacak gibi oluyordum.Ayrıca eklemlerde oluşan baskı ağrı ve acılara sebep oluyordu.Daha doktora,diyetisyene gitmeden önce bile vücudumda en az 50 kg fazla yük taşıdığımın farkındaydım.İstediğim gibi giyinemiyor olmanın verdiği sıkıntının yanı sıra korseydi şuydu buydu derken kat kat giyiniyor tüm bu kilo saklama girişimlerinin verdiği rahatsızlıklara katlanmak zorunda kalıyordum.Fiziksel hasarın dışında ruhsal anlamda da çok zor bir şey şişman,obez olmak.Yolda yürüyorsunuz,kafanız önünüzde adamın biri arabasından kafasını çıkarıp "Şişko!Şişko!" diye bağırıyor ve tüm insanlar dönüp size bakıyorlar.Tüm başarılarınıza,iyi niyetinize,karakterinize rağmen toplum içinde hep engelli ve ezik muamelesi görüyorsunuz,kendinizi daima başarısız hissediyorsunuz.Elbet her kilolu insanda durum böyle değildir ama en azından bende ve tanıdığım bir kaç arkadaşımda bu şekilde.

   Tüm bu yaşadıklarımdan sonra bir karar verme sürecine girdim.Beni bu karara iten bir diğer etken ise annemin diyabet hastası oluşuydu.Pek tabiy bende de genetik yatkınlık söz konusu,bu kiloyla ve bu beslenme biçimiyle devam edersem önünde sonunda bu hastalığa maruz kalacağımın da bilincindeydim.Üstelik son zamanlarda kan şekerimin yüksek seyrettiğine dair bir kaç belirti de görünce her şeyi bir kenara bırakıp bu sefer sadece kendim için bir karar verdim.Sağlığım elden gidiyordu,son derece mutsuzdum,şişman olmak hem bedenimi hem de ruh halimi harap ediyordu.Bu duruma üzülüp daha fazla yemek,öğünleri abur cuburla geçirmek beni daha da vahim hale getiriyordu.

   Netice olarak bir karar verdim,evet,ama bunu öyle gelişi güzel bir biçimde yapmayacaktım.Diyabet hastalığından şüphelendiğim için öncesinde tüm testleri yaptıracak,endokrin polikliniğine gidecek sonrasında da diyetisyene danışacaktım.
   Kararımı vermiştim ama ne ile karşılacağım hakkında hiç bir fikrim yoktu.
   Devamını bir sonraki yazımda yazacağım.
P.S. :Blog ismi konusunda hala bir karar veremedim.Sanırım doğru ismi bulana dek değiştireceğim ^.^